Piepje

– 13 oktober 2013 –

 

EEN MAN:

bed - 500Een geheim… Pfoe ehm… Even denken hoor. Een geheim een geheim… Iets wat echt, echt, echt niemand weet? Zoiets heb ik niet. Denk ik. Er is wel zo’n gewoonte dingetje… Nee dat is te klein. Jij bedoelt iets groots. Bedoel je iets groots? Ik moet toch wel iets groots hebben. Groots… Iets… Toch dat gewoonte dingetje. Het is wel klein, maar met een grootse reden. Niet dat ik me er echt druk om maak. Ik heb het geaccepteerd en daarom speelt het eigenlijk niet meer. Is het er niet meer. Het is er wel, maar het maakt me niet meer uit. Het is eh… Er is trouwens wel iemand die het weet, iemand die het wel weten moet. Vermoeden op zijn minst. Als iemand je geheim vermoedt, is het dan nog een geheim? Ter zake. Het geheim … wat dus eigenlijk geen geheim meer is … en wat ook eigenlijk nergens op slaat … is …

Zullen we anders met jouw geheim beginnen? (lacht nerveus) Ik kom er duidelijk niet uit. Eerst jij maar. Oké nee wacht.. Ehm. (Lacht nerveus, komt dan weer tot zichzelf, haalt diep adem en wordt weer ernstig)

Er is iets voorbij. Dat is normaal. Dat hoort bij alles waar je aan begint. Dan kan ik me nu wel afvragen: wat als ik er nooit aan was begonnen? Maar dan was ik er wel met iemand anders aan begonnen en dan was dat inmiddels ook wel voorbij geweest. Iemand anders als in: niet met mijn vrouw.

Iedereen heeft het op den duur. Dat gevoel. Die grootse reden om… Maar als iedereen het heeft waarom zegt niemand dat dan? Waarom doen al die andere stellen alsof… het bij hen nog niet voorbij is? Voorbeeldje. Mijn broer. Ik vraag me serieus af of ik hem de laatste vijftien jaar nog gezien heb zonder zijn arm om de schouder van zijn vrouw. Die twee dat zijn net magneten. Daar begin ik niet meer aan. Ik heb tegenwoordig dus zelfs, en dat is dat gewoonte dingetje, dat ik ’s avonds als het bedtijd … Mijn vrouw is er jaloers op. Dat zij nog hebben wat bij ons allang voorbij is. Ik denk dat ze doen alsof, maargoed wie ben ik. En niks ten nadele van mijn vrouw. Ze is aantrekkelijk. Nog steeds. Ze is van het soort dat altijd aantrekkelijk blijft voor mannen. Maar dat zijn mannen die niet weten hoe ze vroeger was. Die niet zien hoe ze verandert. Die niet elke nacht naar dat piepje in haar neus hoeven te luisteren als ze uitademt.

Ik begrijp ook niet waarom ze me nog altijd zo per se wil aanraken, en bekijken. Ik ben nou eenmaal niet het soort man dat altijd aantrekkelijk blijft voor vrouwen. Maar bij haar hoef ik mijn mouwen maar op te stropen en dan schieten die ogen naar mijn kruis. Bij wijze van. Ik bedoel ze is niet seksverslaafd. Ik kan gewoon niet tegen die ogen. Die ogen die, die, die hebben een sensor voor imperfectie. En ’s avonds is het het ergst. Ik moet toch op de één of andere manier in bed zien te komen? Daarom moest ik wel iets bedenken, om maar aan die ogen te ontkomen. Dat is die kleine geheime gewoonte van me. Het is best effectief.

Als je straks weet wat het is dan denk je: wat een anticlimax! Maar goed ik zei al dat het niet groots was. Dat betekent trouwens niet dat iedereen het hoeft te weten. (haalt diep adem, spreekt de volgende zin snel uit) Het is alleen maar dat ik er ’s avonds als het bedtijd is gewoon altijd voor zorg dat ik eerder in de slaapkamer ben dan zij en dat ik eerder onder de dekens lig zodat ze niet kan zien hoe ik me uitkleedt, en als zij eerder in bed ligt dan ik dan kijk ik net zo lang tv beneden tot ze in slaap is gevallen en dan pas kom ik naast haar liggen. Mijn vrouw ziet mij nooit meer naakt, daar zorg ik wel voor.

Dat is alles. Stom hè? Slaat eigenlijk nergens op. Wel effectief, want er gebeurt echt nooit meer wat… ’s Morgens natuurlijk hetzelfde verhaal. Ik kan er alleen uitkomen als zij nog slaapt. Of ik moet wachten tot zij eruit gaat. En het is heel effectief, want er gebeurt echt nooit meer wat.

Alleen soms… als ze midden in de nacht wakker wordt, dan voel ik wel eens haar hand op mijn huid. Dan ga ik snel op mijn buik liggen. Zodat ze alleen over mijn rug kan aaien. Ik vind het ook weer niet aardig om te zeggen dat ze op moet houden. Dus laat ik het maar. Maar… Ken je dat gevoel dat je je veters aan het losmaken bent, maar dat dat niet lukt omdat je nagels pas geknipt zijn? Van die stoffen veters zijn het en als je met je vingertoppen die knoop probeert los te wrikken dan gaat er een rilling door je hele lijf. Alsof het stof van die veter en de huid op jouw vingertoppen een onaangenaam soort wrijving doen ontstaan die je, die je, die je gewoon doet sidderen van, van, van ongemak. Ik kan het niet uitleggen. Ken je dat? Dat is wat ik voel als mijn vrouw midden in de nacht weer eens over mijn rug aait. Dat is waarom ze me nooit meer naakt mag zien.

Dat is het. Dat is alles.

Stom hè?